Ιωσήφ Βρίγγας

Ένας από τους πανίσχυρους ευνούχους της βασιλικής αυλής του Βυζαντίου τον 10ο αι., ο Ιωσήφ Βρίγγας θεωρείται ως αποκλειστικά υπεύθυνος για τις ιστορικές εξελίξεις της σύντομης βασιλείας του Ρωμανού Β΄ (959-963). Η ανάδειξη του άγνωστου ως τότε πατρικίου και πραιποσίτου Ιωσήφ Βρίγγα σε δύο κορυφαία αξιώματα της αυτοκρατορίας μετά το 955, του σακελλαρίου (γενικού υπουργού των οικονομικών) και του δρουγγαρίου του πλωίμου (ναυάρχου του βασιλικού στόλου) αποδίδεται στην προσπάθεια του Κωνσταντίνου Ζ΄ να τηρήσει αποστάσεις από την πανίσχυρη οικογένεια των Φωκάδων. Ο συνακόλουθος διορισμός του Βρίγγα στο αξίωμα του παρακοιμώμενου του Ρωμανού Β΄ συνδυάστηκε μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου Ζ΄ (959) με την ανάδειξή του σε παραδυναστεύοντος και πρώτου της συγκλήτου. Μάλιστα σύμφωνα με τις πηγές αποστολή του Βρίγγα ήταν να προστατέψει τον Ρωμανό Β΄ από τη φιλοδοξία του Βασιλείου Λακαπηνού. Ουσιαστικά ο Ιωσήφ Βρίγγας, ικανός και οξυδερκής πολιτικός κατά τις πηγές, έγινε από την εποχή αυτή ο πραγματικός διοικητής της αυτοκρατορίας, ήταν όμως ελάχιστα δημοφιλής και δεν είχε σημαντικά ερείσματα στην ανώτερη αριστοκρατία, γεγονός που κατέστησε δύσκολη τη θέση του τον καιρό της κρίσης.
Ο Ιωσήφ Βρίγγας δεν κατάφερε να διατηρήσει αποστάσεις από τους Φωκάδες. Αντίθετα διόρισε τους δύο αδελφούς, Νικηφόρο και Λέοντα Φωκά, στα αξιώματα του δομεστίκου των Σχολών της Ανατολής και της Δύσης αντίστοιχα, ενώ υλοποίησε το σχέδιο του Βασιλείου Λακαπηνού για την ανάκτηση της Κρήτης (961). Ωστόσο μετά το πέρας της εκστρατείας άλλαξε τακτική και προσπάθησε να απομακρύνει τον Νικηφόρο Φωκά από το κέντρο της εξουσίας, στόχος που έγινε προτεραιότητα μετά τον πρόωρο θάνατο του Ρωμανού Β΄ (Μάρτιος 963) και προκάλεσε την εξέγερση του Νικηφόρου Φωκά. Οι προσπάθειες του Βρίγγα να υπονομεύσει τον Φωκά όμως απέτυχαν, ενώ αντίθετα αυτός προσεταιρίστηκε σημαντικούς παράγοντες της Κωνσταντινούπολης, με αποτέλεσμα να σημειωθούν σοβαρές συμπλοκές στην πρωτεύουσα μεταξύ των ανθρώπων του Βρίγγα και του παρακοιμώμενου Βασίλειου Λακαπηνού. Η υπερίσχυση του Νικηφόρου Φωκά είχε ως αποτέλεσμα την εξορία του Ιωσήφ Βρίγγα, ο οποίος πέθανε εξόριστος στα Πύθια το 965.

Βιβλιογραφία:

PmbZ 2, αρ. 23529· Μαρκόπουλος, Ιωσήφ Βρίγγας, 87-115· Χριστοφιλοπούλου, Ιστορία τ. Β2, 109-112, 116-118· Βλυσίδου, Πολιτική, 112-114· Βλυσίδου, Αριστοκρατικές οικογένειες, 180· Cheynet, Pouvoir, 222· Αγγελίδη, Φιλόπατρις, 44-50· Guilland, Recherches τ. 1, 182-184· Magdalino, Paphlagonians, 144-145· Tougher, Eunuchs, 61, 65, 103, 105, 152.